το ποστ το τελευταίο.

εικόνα

Εμ, καιρός δεν ήταν; Τί άλλο μένει να γραφτεί; Το παιδί μεγάλωσε, εμείς ό,τι κάναμε, κάναμε. Αυτό ήταν. Τρέμει η ψυχούλα μας βέβαια αλλά αν δεν το αφήσουμε εκεί έξω, με φώτα και κοινό, να φάει το κεφάλι του μεγαλειωδώς πάνω στο μαχαίρι του προβολέα και να τρέξουν αίματα, δουλίτσα δε γίνεται. Χθες, για πρώτη φορά, δεν πήγα στην παράσταση. Πήρα βέβαια τρία τηλέφωνα στο θέατρο και άλλα τρία τα παιδιά αλλά παράσταση δεν είδα. Από τα χέρια τα δικά μας πάντως έφυγε. Χθες έπαιξαν τα παιδιά, μόνα τους. Είναι δικό τους τώρα, δικό τους και του κοινού. Και ό,τι είναι να γραφτεί από δω και μπρος, αν είναι να γραφτεί κάτι, δε θα είμαι εγώ η αρμόδια για να το γράψω. Μπορεί να το ανεβάσω εγώ, ναι, αλλά δε θα το έχω γράψει εγώ.

Ναι, λείπει ένα επεισόδιο, αυτό της επίσημης πρεμιέρας αλλά τί να κάνω που δεν αντέχω η δόλια τις συγκινήσεις και κατέβαζα το κονιάκ με καλαμάκι να μην καταλάβω τί γίνεται; Τα μόνα που θυμάμαι ήταν που η παράσταση κράτησε πέντε λεπτά, που νόμιζα ότι κανείς δε χειροκρότησε στο τέλος και ότι δεν έγινε υπόκλιση (κάποιος μου είπε ότι έγιναν όλα αυτά και ότι σηκώθηκα κι εγώ κι ότι τρέκλισα και λίγο – μπράβομου, τι class), ότι έκανα ερωτική εξομολόγηση στην Έλενα Τοπαλίδου και ότι έσπασα κι ένα ποτήρι για πάρτη της κι ότι μετά βρέθηκα κάπως στο Άστυ και ήταν όλοι εκεί και όλοι χαμογελούσαν, γνωστοί και άγνωστοι, φίλοι και καινούριοι φίλοι, και ότι γύρω στις 5 υποσχέθηκα να γράψω ένα άρθρο που θα τιτλοφορούνταν «Τί είναι ο έρωτας, Τάδε Ταδέογλου, γαμώ το Χριστό σου» για να πειστεί ο Τάδε Ταδέογλου να παρατήσει τον Δείνα Δεινόπουλο και να πάει εκεί που τον αγαπάνε αληθινά κι αιώνια. See? Δε θυμάμαι τίποτα απ’ την παράσταση. Αλλά και να θυμόμουν, δεν μπορώ πια να γράψω τίποτα γι’ αυτήν.

Αυτό εδώ το μπλογκ ξεκίνησε γύρω στο Σεπτέμβρη και για πολύ καιρό νομίζαμε ότι ήταν εσωτερικής κατανάλωσης. Ότι το διαβάζαμε μόνο εμείς και χαιρόμασταν έτσι μεταξύ μας, ποιον αφορούν μωρέ κάτι άγνωστοι που ανεβάζουν μια παράσταση; εκεί ποντάραμε και κάναμε χαβαλέ. Και ξαφνικά, λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα, συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν πολλοί εκείνοι που -ενώ δεν είχαν καμία σχέση με το θέατρο- είχαν έρθει μαζί μας. Με αφορμή την πρώτη παράσταση, άρχισαν να βγαίνουν ένας-ένας απ’ την ντουλάπα και να εξομολογούνται ότι πάει καιρός που μας κάνουν παρέα. Κάπου είδα ότι τούτο το μπλογκ είναι, λέει, στην πρώτη 30άδα των πιο πολυσύχναστων ελληνικών μπλογκς. Δύο θέσεις πάνω από τον Στέλιο Ράμφο. Η αλήθεια είναι ότι δεν το πιστεύω και ότι δεν ξέρω και πώς να το ψάξω αλλά όπως και να ‘χει, μια γκράντε κολακεία τη νιώθω. Αλλά τί να κάνουμε, δεν έχει πια λόγο ύπαρξης, όλα είναι εκεί έξω τώρα. Αν πέρασες καλά εδώ μέσα, βάλε τώρα ένα χεράκι να μαζέψουμε. Εσύ θα μαζέψεις ποτήρια κι εγώ θα ανεβάσω τις καρέκλες στα τραπέζια. Κάνε γρήγορα όμως, να προλάβουμε πριν ανοίξουν τα φώτα, δεν το αντέχω αυτό που ανοίγουν τα φώτα για να σε διώξουν.

Τα άνοιξαν, ε;

Να ‘ρθω μαζί σου;

Καλά. Ξέρεις πού θα μας βρεις. Δεν ξέρεις; Τότε πάτα εδώ. Θα σου πάρει 52 αναρτήσεις αλλά θα καταλάβεις.

Advertisements

habemus πρόγραμμαμ (προσωρινό)

Με μία εβδομάδα καθυστέρηση, τυπώσαμε δοκιμαστικά λίγα κομμάτια. Εμείς το λέμε πρόγραμμα παράστασης, στην πραγματικότητα είναι το κείμενο της παράστασης συν τα τυπικά: ποιος-κάνει-τί και ποιος-είναι-ποιος και τί-έκαναν-όλοι αυτοί-στη-ζωή-τους-πριν-μαζευτούν-εδώ. Το σχεδιασμό έκανε η Λίγκα η Λου (κατα κόσμον Λυγερή Γαΐτη), που μάλλον δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, είναι πλάσμα της φαντασίας μας αλλά είναι ηρωίδα εδώ αλλά και εδώ ως SoumadaSou. Σ’ ευχαριστούμε, Λίγκα Λου!

εικόνα

Εικόνα

the way we were

20130116-100714.jpg

Έξω ρίχνει παπάδες, στη σκηνή κάνει καλοκαίρι, εμείς ετοιμαζόμαστε για την επίσημη. Μέχρι τότε, ακούμε αυτό στο repeat, ένα δώρο της Kafka για το flash back Βερίνας-Γιώργου στην πρώτη σκηνή του έργου:  Καλημέρα σας.

το πρώτο σαββατοκύριακο και η φάση Legrand

Έχει περάσει μια ώρα που προσπαθώ να αρχίσω αυτό το ποστ. Δεν ξέρω τι θέλω να γράψω. Πρέπει να γράψω ότι έγινε η πρεμιέρα, ανοίξαμε, το είδαν 200 άνθρωποι ήδη, είμαστε ευτυχισμένοι, σας περιμένουμε, τέτοια, αλλά δεν μπορώ να γράψω τέτοια, βαριέμαι, συγγνώμη, βουίζει το κεφάλι μου από τη χαρά και την ένταση και την κούραση και θέλω να γράψω κάτι που όταν το διαβάζεις, να ακούς στο βάθος Μισέλ Λεγκράντ και τζιτζίκια και να βλέπεις πεταλούδες στην Κωνσταντινουπόλεως και να θες να σκαρφαλώσεις στις νεραντζιές της Ευμολπιδών γιατί έτσι, γιατί η ζωή καμια φορά είναι ωραία ξέρω ‘γω και τα πράγματα πάνε σαφώς καλύτερα απ’ ό,τι περίμενες και άγνωστοί σου άνθρωποι φεύγουν απ’ το θέατρο με ένα χαμόγελο ίσαμε τα σύνορα – κάποιοι σε αγκαλιάζουν κιόλας, σε ευχαριστούν, σε φιλάνε και φεύγουν κι εσύ μένεις πίσω με κραγιόνια στα μάγουλα κι εκείνοι γυρίζουν σπίτι τους και όλοι συνεχίζουμε κανονικά τις ζωές μας και μπορεί να μην ξαναβρεθούμε ποτέ αλλά για λίγο, για μια στιγμή, έχουμε κάνει ο ένας τον άλλο χαρούμενο κι αυτή η φάση είναι πολύ Λεγκράντ, είναι πολύ πολύ Λεγκράντ, δεν είναι;

Να, εδώ η Κωνσταντινουπόλεως όπως τη βλέπουμε εμείς μετά από παράσταση: 00000008

Ανεβείτε στο πρώτο τρένο κι ελάτε μαζί μας.

Dear Lord, please forgive me for I am gonna sin like a motherfucker this weekend (1 day to go)

Πρόγραμμα Παρασκευής 18/1:
09.00: φώτα
09.10: προσέλευση/καλημέρες/καφές
09.30: λύση άλυτου προβλήματος φώτων
11.00: τεχνικό πέρασμα
12.00: αυθόρμητο κράξιμο
12.00: μετάνοια και αγάπη/αγκαλιές/δεκατιανό
14.00: κανονικό πέρασμα/πρώτη γενική
14.35: ανατίναξη ηχείου/σβήσιμο φωτιάς/αποκατάσταση ζημιών σκηνικού
14.40: συνέχεια κανονικού περάσματος
16.00: διάλειμμα/σεισμός
18.00: γύρισμα Mega/μετασεισμοί
18.20: δεκάλεπτο αφιερωμένο στον αυτοθαυμασμό/λιμοί
18.30: λιποθυμίες/κλείσιμο φωνών
20.00: γύρισμα M stories/καταποντισμοί
20.30: μισάωρο αφιερωμένο στο αυτομαστίγωμα και το μακιγιάζ/βροχή ακρίδων
21.00: είσοδο κόσμου/ανοιχτή γενική πρόβα/Αποκάλυψη
23.00: τέλος κόσμου και στήσιμό του ξανά απ’ την αρχή
00.00: ελαφρύ δείπνο

Σάββατο 20/1
19.00: avant premiere Αθηνοράματος
21.00: ΠΡΕΜΙΕΡΑ

20130111-124249.jpg

ψαράκια μέσα στο νερό

20130110-013337.jpg
Η πρόβλεψη του Πανόπουλου γι’ αυτή τη βδομάδα για Σύνθια και Κωνσταντίνο:

20130110-012516.jpg
Του Ασπιώτη, της Αναστασίας και του Θέμη γράφει να κόψουν τις δουλειές και τις μαλακίες και να αφοσιωθούν στον έρωτα. Το δικό μου γράφει να κάνω επαφές με εξωτερικό πριν να είναι πολύ αργά.
Τέλος διαλείμματος.

Συγχωρητήρια, παίξατε πολλή ώρα (3 days to go)

Τρεις μέρες πριν και όλα είναι στη θέση τους κι εγώ έχω εφιάλτες, σοβαρούς εφιάλτες, ότι γίνεται η πρεμιέρα και κάποιος έρχεται και μου δίνει συγχωρητήρια -καταλαβαίνεις τώρα, συγκατάβαση, εφιάλτης- και μετά κάποιος που δεν εκτιμώ καθόλου με αγκαλιάζει συγκινημένος και λέει τη σωστή λέξη, χωρίς λογοπαίγνιο, φωναχτά, κι ύστερα κάποιος που μ’ αγαπάει λέει ότι δεν του άρεσε, δεν πειράζει, το επόμενο θα ‘ναι καλύτερο, κι εγώ τρέχω στις τουαλέτες (που στο όνειρο είναι επί σκηνής) για να κλάψω αλλά είναι όλες κατειλημμένες από τους υπόλοιπους συντελεστές και φεύγω από την πίσω πόρτα και ένας ταξιτζής του taxibeat είναι εκεί και με περιμένει (γιατί και το taxibeat έμαθε για την αποτυχία και προνόησε) και στο ραδιόφωνο παίζει το Mr Cellophane και όταν κοιτάζω απ’ τον καθρέφτη τον ταξιτζή, εκείνος μου χαμογελάει και γκαζώνει απότομα και με πάει και με πετάει κάπου στο Πέραμα, πάνω σε ένα ανθρώπινο βουνό από καλλιτέχνες προς εξαφάνιση. Εκεί παραδόξως δεν επικρατεί ζόφος μιας και όλοι υποφέρουν κι αυτό είναι πολύ δημιουργικό, υποφέρουν επιτέλους στ’ αλήθεια, είναι καταραμένοι με τη βούλα, αμήν, και πριν ξημερώσει με θυσιάζουν στα πλαίσια της μεγάλης γιορτής αναβίωσης της Πολιτιστικής Επανάστασης.

Μετά ξυπνάω. Πηγαίνω στην πρόβα. Η πρόβα πάει καλά. Και τα περάσματα καλά πάνε. Έτσι μου λένε, εγώ είμαι εκεί αλλά δεν μπορώ πια να αξιολογήσω, έχω κομμένα πόδια, χέρια, επαφή με πραγματικότητα. Καμια φορά ο Ασπιώτης μού μπερδεύει τα μαλλιά και τότε καταλαβαίνω ότι αυτό που έγινε στη σκηνή ήταν στ’ αλήθεια καλό. Η Αναστασία γελάει φωναχτά στα σωστά σημεία και νιώθω σα να έπεσα απ’ τον έβδομο και να με έσωσαν με τραμπολίνο. Καμια φορά η Ηλένια κλαίει στο φινάλε κι αυτό φουσκώνει αυτόματα το εσωτερικό μπαλόνι χαράς που έχω στο στομάχι και που δουλειά του είναι να εξουδετερώνει τις πεταλούδες παραδίπλα.

Το πρωί, πριν πέσω για ύπνο, σκέφτομαι ότι υπάρχουν τρεις επιλογές: α) να επιτύχουμε, β) να αποτύχουμε γ) να είμαστε μέτριοι και να μην καταφέρουμε ούτε το α ούτε το β. Τρεις μέρες πριν. Σε τρεις μέρες θα μπορώ να καθησυχάσω τον εαυτό μου λέγοντας «ό,τι έγινε, έγινε». Μέχρι τότε, Μανώλη, το κονιάκ μου. Διπλό απόψε.

Στη Β5 κάθησε ο Μόγλης, μην κάτσεις.

Εντελώς λάιβ στρίμινγκ. Το narthwmazisou.com από τώρα και μέχρι να αδειάσουμε τη σκηνή, θα μετονομαστεί σε tropiko.blogspot ακολουθώντας την παράδοση των σάιτ που κάνουν παρήχηση με το troktiko κι έτσι τα views θα αγγίξουν δυσθεώρητα ύψη.
Ήρθαν τα φυτά που περιμέναμε για το σκηνικό. Δε θυμόμαστε να καλέσαμε τόσα πολλά.

20130107-233213.jpg
Βασικά, ήρθε μία *τεράστια* ποσότητα φυτών, ικανή να διακοσμήσει περίπου δέκα «Να ‘ρθω μαζί σου» ή απλώς ένα αλλά μεταφερμένο στον Αμαζόνιο. Τον Αμαζόνιο του Πλειστόκαινου.

20130107-233853.jpg

Μεταφυσικό καλλιτεχνικό παράδοξο: Πήγαμε να καταργήσουμε τον Τέταρτο Τοίχο κι εκείνος ξαναφύτρωσε. Ντοκουμέντο:

20130107-234023.jpg

Και τώρα κάνουμε πρόβα το «the lion sleeps tonight» παρέα με μία αγέλη γιουκατού. Και ένα σμήνος σμαραγδί βαντιρίδων κρατάνε ρυθμό με τα φτερά τους. Και δύο δηλητηριώδη καμαμπέρ μόλις διέσχισαν τη σκηνή.

20130107-235246.jpg
Και τώρα ξεκινάμε πρόβα.

Nessun dorma (5 days to go)

Ετικέτες

, , , , , , ,

Συμβαίνουν πολλά τινά εδώ γύρω γι’ αυτό σου σιάχνω μια πρόχειρη λίστα, αναγνώστη μου καλέ και θεατή υποψήφιε, να ‘χεις να πορεύεσαι μέχρι το Σάββατο που η παράσταση θα ‘χει αρχίσει κι εγώ απ’ την εξάντληση θα βρίσκομαι στη γειτονιά των αγγέλων (σικ) παρέα με τη Μελίνα και το Μάνο (σικ-σικ) και ξανά μανά θα κουβαλάω καφέδες και σπανακόουπ’τα γιατί το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο, το ξέρω, το δοκίμασα, δεν ωφελεί. Μέχρι τότε βέβαια αναγνώστη μου καλέ και θεατή υποψήφιε, θα συνεχίσω το Ασπιωτάρεστο έργο μου, ήτοι την αναμετάδοση των προβών αυτής της παράστασης, παρά τις δυσκολίες, παρά την κούραση και -εβιντεμάν- την έλλειψη χιούμορ που με μαστίζει αυτή τη βδομάδα, παρά τον πυρετό, την υπνηλία του Comtrex, το άγχος και τα δύο φανταστικομμύρια μέηλ που πρέπει να στείλω για τις τελευταίες λεπτομέρειες.

Με την ανωτέρω ατελείωτη πρόταση, ήθελα να σε κάνω να ξεχάσεις τη λίστα που ανέφερα στην αρχή γιατί, πέντε μέρες έμειναν διάολε, η παράσταση είναι έτοιμη, δε θέλω να φτιάχνω λίστες, είμαι ολόκληρη ένα συναισθημάτων’ galore, 53 κιλά συναίσθημα, τόση ποικιλία ούτε στου Θανόπουλου, καπνό εισπνέω, ποίηση εκπνέω, Nessun dorma ακούνε τ’ αυτιά μου, Βίσση-Καρβέλας-Αντίστροφη Μέτρηση φτάνει στον εγκέφαλο. Να ‘ναι απ’ την αϋπνία; Να ‘ναι από την κούραση; Μην είναι από τη χαρά και ταυτόχρονα το vertigo που μας πιάνει όλους εν όψει της πρώτης παράστασης;

Γιατί, για σκέψου το λίγο: τον Ιούνιο ακόμη όλο αυτό ήταν μια ιδέα στο μυαλό του Κωνσταντίνου. Δεν υπήρχαν ούτε κείμενο, ούτε ηθοποιοί, ούτε θέατρο. Πέρασαν οχτώ μήνες από τότε, πράγματα έγιναν, κόσμος πήγε κι ήρθε, άνθρωποι αγαπήθηκαν, παιδιά περπάτησαν, λέξεις γράφτηκαν, ρόλοι γεννήθηκαν κι οι λέξεις ξαναγράφτηκαν, κι οι ρόλοι μεγάλωσαν και περπάτησαν κι αυτοί και βρισκόμαστε τώρα, εδώ, στο 104, οχτώ μήνες μετά, πέντε μέρες πριν ανοίξουμε -επίσημα πια- τις πόρτες στο κοινό. Vertigo, huh? Όχι, δεν κάνω το επίκληση-στο-συναίσθημα thing που μας ανάγκαζαν να κάνουμε στο λύκειο για να πάρουμε τον καλό το βαθμό – δε θέλουμε τη συμπάθειά σου, αναγνώστη και υποψήφιε θεατή. Αυτό που για εμάς ήταν οχτώ μήνες, για σένα θα είναι μιάμιση ώρα και έτσι πρέπει να είναι. Αυτό δε θα το αλλάξει κανένα μπλογκ και κανενός είδους «επικοινωνία» με το κοινό.

Υπάρχει μόνο ένα παιχνίδι που μπορεί να παιχτεί ανάμεσα σε μια παράσταση και τους θεατές της. Άκου πώς παίζεται: Μόλις χτυπήσει το τρίτο κουδούνι και κλείσουν τα φώτα, θα χωριστούμε σε δύο ομάδες. Εσείς θα καθήσετε στην πλατεία κι εμείς θ’ ανέβουμε στη σκηνή. Και τότε θα πρέπει εμείς να σας πάμε ένα ωραίο, μεγάλο ταξίδι. Αν δεν τα καταφέρουμε, βγαίνουμε όλοι χαμένοι. And that’s all, folks.

Με αποτίμηση, Αλεξάνδρα Κ*

Στο αυριανό «Να ‘ρθω μαζί σου;»: Αποκαλύψεις φωτιά καίνε μεγαλοστελέχη του 104. Για πρώτη φορά στη δημοσιότητα ολόκληρη η λίστα με τα κονιάκ του Μανώλη του μπάρμαν. Σε ποια γνωστή ιδιοκτήτρια καμπαρέ χρωστάει την επιτυχία του το «I am my own wife»; Δώρο μάξι σίντι σινγκλ με όλες τις επιτυχίες της Κρύσταλ Τσίχλα.

the big fuss about?

Ετικέτες

, , ,

Γεια σου.
Αυτό το ποστ απευθύνεται σε σένα που με περιμένεις να γυρίσω σπίτι. Και σε σένα που έχεις μύξες και θέλεις τη μαμά σου. Και σε εκείνον που κάθε μέρα πληκτρολογεί «na rthw mazi sou» στο google για να δει αν το κορίτσι του πήγε καλά στην πρόβα. Και στον παραδίπλα που κάνει το ίδιο γιατί ο φίλος του δε βρίσκει χρόνο να τον δει και θέλει να μάθει νέα του. Και στο ενάμιση δις των ανθρώπων που μας ικετεύουν για λίγο σεξ αλλά δεν προλαβαίνουμε να τους το δώσουμε. Και στα πειραματόζωά μας, τους πρώτους θεατές του «Να ‘ρθω μαζί σου;» που υφίστανται μια παράσταση χωρίς φώτα, ήχο, σκηνικό και πρέπει να πουν και γνώμη από πάνω.
Όλοι εσείς βλέπετε όλους εμάς να τρέχουμε πανικόβλητοι για κάτι που δε δείχνει να είναι ζήτημα ζωής/θανάτου, για κάτι που δε θα μας κάνει πλούσιους, για κάτι που ένας θεός ξέρει γιατί δεν το έχουμε παρατήσει ακόμη, για μία παράσταση. Μας βλέπετε να γυρνάμε κουρέλια σπίτι όταν το πέρασμα έχει πάει κατα διαόλου (βλ. χθες) και παλεύετε να μας δώσετε κουράγιο ενώ το δικό σας έχει ήδη εξαντληθεί πάνω από ένα παιδάκι που σέλει τη μαμά του να του πουτσίσει τιχ μύχεχ (μτφρ. σκουπίσει τις μύξες). Άλλες μέρες, επιστρέφουμε σπίτι με διαβολεμένη χαρά Κιθ Ρίτσαρντς σκαρφαλωμένου σε φοινικιά αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνετε ακριβώς. Κάνετε υπομονή ακόμα και όταν ένα τηλέφωνο χτυπάει στις 4 το ξημέρωμα. Μας ακούτε να γκρινιάζουμε ότι είμαστε κουρασμένοι και η σκέψη που αρνείστε στον εαυτό σας είναι «τι διάολο, ρε πούστη, σκάβετε;». Σιγοντάρετε στο βρίσιμο όταν μια δουλειά δε γίνεται σωστά, φαντασιώνεστε ότι τη λέτε άσχημα σε όποιον μας βάζει εμπόδια, ότι του κάνετε τα μούτρα κρέας γιατί μόνο η δική σας αγάπη έχει δίκιο. Είναι κάπως σαν εμείς να παίζουμε ένα παιχνίδι κι εσείς να παρακολουθείτε χωρίς ποτέ να σας αφήνουμε να το παίξετε. Και το ξέρουμε ότι είναι μαλακία αυτό και συχνά νιώθουμε τύψεις και, ναι, είστε πράγματι στην απ’ έξω και μετράτε μέρες μέχρι να βγούμε κι εμείς.
Μία βδομάδα έμεινε. Αλλά θέλω μ’ αυτό το ποστ να σας προετοιμάσω ότι θα είναι η πιο δύσκολη βδομάδα απ’ όλες και να σας υπενθυμίσω ότι αν φτάσαμε μέχρι εδώ, μία βδομάδα πριν, φταίτε εσείς και μόνον εσείς. Θα ‘μασταν εμείς τώρα εδώ αν δεν είχαμε εσάς να μας αγαπάτε;
Α, δε σας είπα, ελάτε μαζί μας σε καμια πρόβα, τώρα μπορείτε, τώρα αφήνουμε. Αλλά να ξέρετε, τίποτα δε μας αγχώνει περισσότερο από το τί θα πείτε εσείς. Για την ακρίβεια, τίποτα δε μας αγχώνει περισσότερο από αυτό που σκέφτεστε αλλά δε λέτε. Μιλήστε ρε, πώς θα γίνουμε καλύτεροι;

Υγ: μάνα, πάρε το πρώτο αεροπλάνο, καταρρέω

20130104-164115.jpg

«Και ποιοι παίζουν;» «Κάτι νέοι» (Overheard, Overdosed, Understatement)

Πράγματα που φτάνουν στα δύσμοιρα αυτιά σου ενώ ετοιμάζεις παράσταση:

(ζητώντας χορηγίες)
«Ωραίο ακούγεται, ποιοι παίζουν;» «Είναι νέοι ηθοποιοί, δεν τους ξέρεις.»
«Δεν παίζει ο Φιλιππίδης, ε;»
«Χμ. Όχι.»
«Α. Κρίμα. Να τον βάλεις στο επόμενο»

(ζητώντας χορηγίες #2)
«Ναι, καλησπέρα, η κυρία Τάδε;»
«Ναι, μάλιστα;»
«Μου έδωσε το τηλέφωνό σας ο κύριος Δείνα για τη χορηγία που σας είπε-»
Τουτ-τουτ-τουτ

(ζητώντας τα αυτονόητα)
«Δεν είσαι ο Άκης Δήμου.»

(ζητώντας από κάποιον να κάνει τη δουλειά του)
«Καν’το εσύ, εσύ θα το κάνεις καλύτερα.»

(συζητώντας με φίλους)
«Και πόσο θα παίζεται; Δυο βδομάδες;»
«Μέχρι το Πάσχα.»
«Έλα ρε, κανονική παράσταση δηλαδή, ε; Μπράβο, μπράβο. Δευτερότριτα;»
«Σαββατοκύριακα.»
«Ω. Κανονική παράσταση»

(συζητώντας με φίλους #2)
«Και πώς λέγεται η ομάδα;»
«Δεν είμαστε ομάδα.»
«Θράσος»
«Indeed»

(συζητώντας με φίλους #3)
«Πόσα έχετε χώσει μέχρι τώρα;»
«Δεν πληρώνουμε εμείς, το θέατρο κάνει την παραγωγή.»
«Α, δεν είστε ομάδα κι έτσι;»

(συζητώντας με φίλους #4)
«Θα βάλετε εισιτήριο;»
«Όχι, δουλεύουμε από τον Ιούλιο έτσι για την καύλα, τέχνη μωρέ, τί να τα κάνεις τα λεφτά; Στην ανάγκη τρώμε χαρτί φωτοτυπικού, σωστά;»

(συζητώντας με φίλους #5)
«Δε θα πληρωθείς για το κείμενο, ε;»
«Δε μου γαμιέσαι;»

Στον αντίποδα, πράγματα που φτάνουν στα έκπληκτα αυτιά σου ενώ ετοιμάζεις παράσταση:

(κάνοντας small-talk σε βαφτίσια)
«Μ’αρέσει. Θέλετε να μπούμε χορηγοί επικοινωνίας;» Κώστας

(σε ραντεβού για χορηγία επικοινωνίας)
«Μ’αρέσει. Να σας κάνω εγώ τη μουσική επιμέλεια;» Κατερίνα

(ζητώντας ρούχα)
«Διαλέχτε και καλέστε με να σας δω.» Παρθένης

(ζητώντας sex toys)
«Έχετε κάποια προτίμηση σε μέγεθος;»
Δήμητρα

(ζητώντας χάρες)
«Ναι, ρε» Θανάσης
«Ναι» Στέλιος
«Εννοείται» Φώτης
«Χμ, ναι» Κωνσταντίνος
«Ναι, τώρα;» Φιόνα
«Εγινε ήδη» Βασίλης

Σε όλους τους τελευταίους λοιπόν, ένα τιτανοτεράστιο ευχαριστώ από όλους εμάς. Κάποτε με συγκινούσε ο Εουτζένιο Μπάρμπα που έλεγε πως το θέατρο είναι τρία σανίδια, δύο άνθρωποι κι ένα πάθος αλλά στην πράξη -συγγνώμη Εουτζένιο- θεάτρο είναι το σύνολο των ανθρώπων που θα πιστέψουν σε ένα pdf 64 σελίδων ή σε μια περίληψη ή σε μια φωτογραφία. Και ο ένας στον άλλο. Κι αν απ’ αυτό το ποστ βγαίνω arrogant, συγγνώμη, αλλά πιστεύω πολύ στους άλλους.

Εικόνα

Ο Σύλλογος Υποσχόμενων Κεραμεικού σας εύχεται καλή χρονιά

20130103-005402.jpg
Σήμερα, όταν τελειώσαμε την ηχογράφηση, ο Κωνσταντίνος Τζούμας είπε ότι το ’12 ήταν η πρόβα για το ’13. Αυτό, σε συνδυασμό με το παραπάνω μουλτιμέντιο βγάζει ως συμπέρασμα το εξής: της δυσαρέσκειάς μας ο χειμώνας ήταν η πρόβα για το πάρτυ που θα ακολουθήσει. Μάστορα, κατέβασε τις ντισκομπάλες. Είμαστε (σχεδόν) έτοιμοι. Καλή χρονιά σε όλους.

όλα είναι εύκολα/όλα είναι δρόμος

Ετικέτες

, , , ,

Χέι, μείναμε, να 'ρθω μαζί σου;

Χέι, μείναμε, να ‘ρθω μαζί σου;

Όταν κάνεις θέατρο, όλα είναι εύκολα. Όταν είσαι νέος και τα πλήθη δεν παραληρούν ακριβώς με την περίπτωσή σου και δεν έχεις λεφτά στην άκρη και παρολαυτά κάνεις θέατρο, όλα είναι εξευτελιστικά εύκολα. Απ’ τη μια μέρα στην άλλη, θα δεις πόρτες να ανοίγουν, χαλιά να στρώνονται, ανθρώπους να σε εμπιστεύονται. Δεν προλαβαίνεις να σηκώνεις όλα αυτά τα τηλέφωνα που σε ικετεύουν να δεχτείς χρήματα, διαφήμιση, δημοσιότητα. Είσαι καλλιτέχνης και δε χρειάζεται να κάνεις δουλειές για τις οποίες δεν είσαι αρμόδιος. Αφοσιώνεσαι στη δική σου δουλειά και ένα ειδικευμένο επιτελείο εκτελεί γύρω σου μια άψογη χορογραφία που μόνο στόχο έχει να αναδείξει τη δική σου τέχνη. Είσαι καλλιτέχνης. Τυλίγεσαι τη ρομπ-ντε-σαμπγ σου και η ζωή κυλάει γλυκά. Είσαι νέος καλλιτέχνης και δε χρειάζεται να κάνεις καμία άλλη δουλειά. Περνάς τις μέρες και τις νύχτες σου αγκαλιά με το κείμενό σου, τίποτα διασπαστικό δεν υπάρχει πια στη ζωή σου, το ψυγείο σου είναι πάντα γεμάτο γιατί η αφαγία κάνει κακό στο διάφραγμα κι εσύ με το διάφραγμά σου κάνεις τέχνη, δεν μπορεί παρά να είναι γεμάτο. Κανείς δε σε αμφισβητεί, άνθρωποι ποντάρουν πάνω σου τα τελευταία τους χαρτιά, είσαι «υποσχόμενος», είσαι το μέλλον. Όλα είναι εύκολα όταν είσαι νέος και κάνεις θέατρο.

εικόνα 2

Να, εδώ, ας πούμε, έχουμε μείνει από βενζίνη στην κάθοδο της Κηφισίας, παραμονή Πρωτοχρονιάς, μετά από ραντεβού για χορηγία επικοινωνίας. Το μπιτόνι που εικονίζεται είναι το πρωτοχρονιάτικο δώρο μου στον Κωνσταντίνο Ασπιώτη. Κοστίζει 8€ άνευ περιεχομένου και περπάτησα γύρω στα τρία χιλιόμετρα για να το κάνω δικό μου. Αν προχθές κατεβαίνοντας την Κηφισίας είδατε μία να κρατάει ένα μπιτόνι βενζίνη και να γελάει υστερικά κλαίγοντας από την ταλαιπώρια, εγώ ήμουν, καλή χρονιά. Σ’ αυτό το σημείο να ευχηθούμε καλή χρονιά και σε όσους της Τροχαίας έσπευσαν να μας γνωρίσουν -υπομονή αγόρια, σε 10 μέρες θα μας απολαύσετε- αλλά και σε όσους (1000 περίπου) δέχθηκαν να αλλάξουν λωρίδα για να μην πέσουν πάνω μας. Εγώ προσωπικά θα ήθελα να ευχαριστήσω και τους δέκα οδηγούς που μού έκαναν με τα χέρια τους καρδούλες με αποτέλεσμα να μου δώσουν κουράγιο και αισιοδοξία και μια πίστη πως υπάρχει αγάπη στον κόσμο, κι ας μου έκαναν στην πραγματικότητα σήμα να βάλουμε τρίγωνο. Αν είχαμε τρίγωνο, θα το βγάζαμε, ευχαριστώ. Το ζευγάρι που σταμάτησε και μας έδωσε ρεύμα είναι επίσημα πια μέγας χορηγός του «Να ‘ρθω μαζί σου;», ας μας συγχωρήσουν η Coca-Cola και η ΦΑΓΕ, κάποια πράγματα στη ζωή δε μετρώνται με χρήμα, dudes, λυπάμαι.

Παράθεμα: Πράγματα που μας έμαθε το τετράωρο στην Κηφισίας:

  1. Η πρεσβεία της Ινδονησίας είναι «κλείστο» παραμονή Πρωτοχρονιάς
  2. Η Shell δε δίνει βενζίνη σε μπουκάλι νερού
  3. Η ΕΤΕΚΑ δίνει αλλά δεν πουλάει νερό
  4. Ο Πακιστανός της ΕΤΕΚΑ λέγεται «πρόεδρος»
  5. Οι άνθρωποι είναι πολύ πιο δεκτικοί στην τροχονομία αν φοράς σκουφί με αυτιά αρκούδου
  6. (μεγάλη αποκάλυψη τώρα:) Η ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΕΙΝΑΙ *ΚΑΙ* ΤΡΟΧΟΝΟΜΙΑ

εικόνα 1Στο φανάρι της Μαβίλη αποφασίσαμε από κοινού με τον Κωνσταντίνο ότι οι προσπάθειές μας γι’ αυτήν την παράσταση μόλις έπιασαν πάτο οπότε από δω και πέρα μας περιμένουν μόνο καλές μέρες. Κατευθυνθήκαμε στο sex shop της καρδιάς μας με σκοπό να ζητήσουμε χορηγία. Η υπέροχη υπάλληλος δέχτηκε και έτσι πήραμε ένα μπούτσο κυριολεκτικό – που ήταν απείρως ωραιότερος αυτών που έχουμε πάρει μέχρι τώρα.

Καλή χρονιά σε όλους. Φιλήστε τους διπλανούς σας στο μετρό, τους περιπατητές της Κηφισίας, τους υπερήρωες χωρίς μπέρτα στις ταράτσες αυτής της πόλης. Μπορεί να έχουν μείνει από βενζίνη και να το χρειάζονται.

εικόνα 3

Προσεχώς, ποστ για το μισό φανταστικομμύριο των ανθρώπων που μας βοήθησαν σαν βουάρ για να φτάσουμε από σήμερα να κάνουμε τα πρώτα ανοιχτά περάσματα της παράστασης.

Βίντεο

you’re a teaser you turn them on

*drumroll* Με περηφάνεια *drumroll* απευθείας από τα κεντρικά του 104 *drumroll* σας παρουσιάζουμε *drumroll* *drumroll* *πολύ drumroll* *κρεσέντο* *πιατίνι* το teaser του «Να ‘ρθω μαζί σου;»! *τρομπόνια*

Ο φίλος μου ο Γιάννης Κ* που πολύ τον εμπιστεύομαι, είπε ότι πρώτη φορά κατάλαβε το νόημα του τίτλου από αυτό εδώ το βίντεο. Για να δούμε. Σε άλλα νέα, αν σας αρέσει, μοιραστείτε το. Ευχαριστούμε και καλή χρονιά.

Από τα κεντρικά, Αλεξάνδρα Κ*

στο Cosmo μας

20121222-103225.jpg

Αυτή εδώ είναι η πρώτη πρώτη μας δημοσίευση. Βρίσκεται στο τεύχος Ιανουαρίου του Cosmopolitan και δε χρειάστηκε να απειλήσω κανέναν για να μπει. Μπορείτε να ρωτήσετε τη Λυδία και τη Στέλλα, τις έχω φιμωμένες στην ντουλάπα με τα καλοκαιρινά.
Αυτό εδώ λοιπόν είναι ένα ποστ όπου διαφημίζω τη διαφήμιση που διαφημίζει το blog της παράστασης. Πόσο meta ρε φίλε, πόσο;

στήνουμε θέατρα και σκηνικά όμως η μπύρα μας πάντα νικά

Ετικέτες

, , , ,

Το αστάρωμα, το μπογιάτισμα, το βίδωμα και το μπλακεντέρισμα δε ζητούνται στις εισαγωγικές εξετάσεις των δραματικών σχολών κι αυτό είναι λάθος μοιραίο και μεγάλο για λόγους που θα γίνουν προφανείς παρακάτω.

The AllakseToXwrisToSpyroSouli photo-roll

20121220-010833.jpg
Τί είναι αυτό; Αυτό είναι μια πολυθρόνα που φιλοδοξεί να μπει στο σκηνικό. *drumroll* Θα τα καταφέρει;

20121220-011042.jpg
Εντάξει, ο χρόνος που άφησα για να δημιουργηθεί σασπένς ήταν ανάλογος της αγωνίας που μπορεί να σου προκαλέσει μια πολυθρόνα με φιλοδοξίες.
Ασχοληθήκαμε και με άλλα 2-3 κομμάτια αλλά καλό θα ήταν να μη δει κανείς ούτε το πριν ούτε το μετά. Να, για παράδειγμα, ΔΕΝ μπορείς να φτιάξεις ένα τραπεζάκι από βιβλία – καρατσεκαρισμένο. Μπορείς βέβαια να φτιάξεις ένα καναπέ-φωτιστικό χωρίς καθόλου να το έχεις υπολογίσει και, να, με κάτι τέτοια χαιρόμαστε εμείς εδώ, δεν έχω και νέα απ’ την πρόβα οπότε απεραντολογώ ελεύθερα, τσάμπα είναι, δεν πάει για τύπωμα και δεν κινδυνεύω να γίνω αποτυχημένο τραπεζάκι και αν κατάλαβες κάτι από την τελευταία πρόταση, μάλλον σε λένε Μάριο και σε ευχαριστούμε πολύ για τη βοήθειά σου σήμερα. Όταν έφυγαν όλοι για να πάνε στην καθαρή, πολιτισμένη πρόβα τους, η Ηλένια κι εγώ κάναμε τη βρώμικη δουλειά, τη μπελαλίδικη, την αντρική. Αλλά κοίτα ωρέ ομορφιά και φινέτσα η μαστοράντζα, όχι, κοίτα.

20121220-012558.jpg
Γεια σου ρε Λένιο άρχοντα.

Υγ: Σε άλλα νέα, η Ηλένια κάνει την καλύτερη faux τσιμεντοκονία της πιάτσας. Και το καλύτερο faux ταπετσάρισμα.

20121220-012904.jpg
Τα-ντα!

20121220-121532.jpg

Kit επιβίωσης για το τέλος του κόσμου (όπως τον ξέρουμε)

Ετικέτες

, , , ,

Το kit περιλαμβάνει:
-1 άνθρωπο
-1 πτυσσόμενη ταράτσα (3m x 4m)
-30ml εσάνς καλοκαιρινής Αθήνας
-1 μοτεράκι καμπύλωσης χωροχρόνου
-2 χάπια fukitol
-1 «Να ‘ρθω μαζί σου;» γραμμένο με μπλε bic πάνω σε λογαριασμό τηλεφώνου

Οδηγίες χρήσης δεν περιλαμβάνονται (λυπάμαι). Αυτοσχεδιάστε.

20121219-104717.jpg

Πολύ καλή ιδέα και για δώρο.

Κάποιος να ‘ρθει μαζί της

Κουίζ: Ποια είναι αυτή;

20121218-200224.jpg

α) σκηνογράφος/ενδυματολόγος που διαλέγει τα ρούχα της παράστασης στου Παρθένη
β) σκηνογράφος/ενδυματολόγος που θα έδινε την ψυχή της για λίγο καλό γάμο
γ) η εικονογράφος μου
δ) ο άνθρωπος που εμπιστεύτηκα να μου βάψει τα μαλλιά κόκκινα το καλοκαίρι του ’04
ε) μια φίλη μου
στ) η Ζιζί Πελαζί

Απάντησε σωστά και κέρδισε μία μεταξοτυπία της Βερίνας Μαρκοσιάν Αρβανιτάκης (αυτή με τη θερμαινόμενη απλώστρα που βρήκε στην Ινδία).